Saturday, April 09, 2005

കാലിതീപ്പെട്ടി

ഒന്നരക്കാതം കൂടി നടന്നാല്‍ മതി. മുക്കിലെത്തും, അവിടെ നിന്നും വണ്ടി കിട്ടും.

സുശീല ആഞ്ഞു നടന്നു.

വല്ലാത്ത വിയര്‍പ്പു, വീട്ടിലെത്തിയിട്ടു വേണം, ഒന്നു കുളിക്കാന്‍.

കൈയിലെ തൂക്കുപാത്രത്തിന്റെ അടപ്പ്‌ പിന്നെയും കിണുങ്ങുന്ന പോലെ. നാശം, എത്രയടച്ചാലും അടയില്ലെന്നായിരിക്കുന്നു.

ഇക്കുറി ഒരു പുതിയ ചോറ്റുപാത്രം വാങ്ങിയിട്ടു തന്നെ. അത്രയും കാശുകളയുന്നതിലവള്‍ക്കു നേരിയ പ്രയാസം തോന്നി.

വീട്ടില്‍, ചേച്ചിയുടെ മകന്‍ തന്റെ വഴിനോക്കിയിരിക്കയാവും. കുഞ്ഞമ്മയെ കാണുമ്പോളവന്റെ സന്തോഷം അവളോര്‍ത്തു.

തന്നെ ദുഃശ്ശീലേ എന്നു വിളിക്കുന്ന മാധവന്റെ മുഖവുമവളോര്‍ത്തു. ആയാസത്തിനിടയിലും അവളുടെ മുഖത്തൊരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിടര്‍ന്നു.

വഴിയിലൊരു കാലി തീപ്പെട്ടി കിടക്കുന്നു. മഞ്ഞ നിറമുള്ള സൂര്യന്റെ പിന്നോടിയില്‍, ഒരു മരക്കമ്പിലിരിക്കുന്ന ഇണക്കിളിക്കളുടെ പടം പതിച്ചൊരെണ്ണം. ഇതു ഞങ്ങളുടെ കമ്പനിയുടേതാണു. ഒരു പക്ഷെ ഇതു താനുണ്ടാക്കിയതാവും. അവള്‍ക്കഭിമാനം തോന്നിപ്പോയി...

നടന്നവള്‍ പാര്‍ട്ടിയാഫീസും കടകളുമുള്ള മുക്കിലെത്തി.

"കൊച്ചേ, ഇന്നിനി വണ്ടിയൊന്നുമില്ല, അവര്‌ സമരത്തിലാ..." ചായക്കടയില്‍ നിന്നൊരാളവളെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

വൈകുന്ന നേരവും പതിനെട്ടോളം നാഴികയവും മുന്‍പില്‍ ചോദ്യമായി നിന്നപ്പോളവള്‍ മുന്നില്‍ കിടന്ന മറ്റൊരു കാലിതീപ്പെട്ടി അരിശത്തോടെ ചവിട്ടിപ്പൊട്ടിച്ചു.

No comments: