Monday, July 18, 2005

അപൂര്‍ണ്ണം

ഈപ്പച്ചന്‍ തലയുയര്‍ത്തി നോക്കി. മഴപെയ്തൊഴിഞ്ഞ ആകാശത്തിനു കീഴെ വാകമരത്തിനു കൂടുതല്‍ പച്ചനിറം വന്ന പോലെ തോന്നി.

മുന്നില് വരി വരിയായി നിരന്നിരിക്കുന്ന ഇരുചക്രവാഹനങ്ങള്‍. ഒരുവശത്തു സൈക്കിളുകളും -- ഇത്ര രാവിലെ തന്നെ മഴ കരുത്തൊടെ പെയ്തിറങ്ങിയെങ്കിലും പതിവുകാരെല്ലാരും വന്നെത്തിയിട്ടുണ്ട്.

തെക്കോട്ടുള്ള എക്സ്‍പ്രസ്സ് ഇത്തിരി താമസിച്ചു വന്നതും കാര്യമായി. അല്ലേല്‍ തവിട്ടു വെസ്പയേല്‍ വന്ന, കൈയിന്മേല്‍ വെളുത്ത പാണ്ടുള്ളയാള്‍ക്കിന്നു ട്രെയിന് കിട്ടില്ലായിരുന്നു.

മണി ഏഴരയായി. ഇനിയിപ്പോള്‍ കൂടുതലും പിള്ളേരാണു് വരാനുള്ളതു്.

ഈപ്പച്ചന്‍ സഹായിയെ ഒരു ചായ വാങ്ങിക്കൊണ്ടു വരാന്‍ പറഞ്ഞയച്ചു, കൂടെ അവനും ഒരെണ്ണം കുടിച്ചോളാന്‍ പറഞ്ഞു.

ചിലന്പിച്ച ഹോണ്‍ മുഴക്കിക്കൊണ്ട് ഒരു ഗുഡ്സ് ട്രെയിന്‍ കടന്നു പോകുന്നതു ഈപ്പച്ചന്‍ നോക്കിനിന്നു. ഇലക്ട്രിക്ക് എഞ്ചിനാണു് വലിക്കുന്നതു്.

വര്‍ഷത്തില്‍ മൂന്നു വിളവെടുത്തിരുന്ന പാടത്തിനു നടുവിലൂടെ തീവണ്ടിപ്പാത വന്നതും, കല്‍ക്കരി പുക വമിക്കുന്ന വണ്ടികളോടിയതും, കൊല്ലങ്ങള്‍ക്കു ബ്രോഡ്‍ഗേജും ഡീസലെഞ്ചിനുകളും‍ വന്നതും, പിന്നെയിപ്പോള്‍ വൈദ്യുത എഞ്ചിനുകള്‍ വന്ന കഥകളോര്‍ത്തിരുന്ന അയാളെയുണര്‍ത്തിയതു ചായയും കൊണ്ട് തിരികെ വന്ന അയ്യപ്പനാണു്.

* * *

തുടങ്ങിയ ഇക്കഥ തീര്‍ക്കണമെന്നു നിര്‍ബന്ധമില്ലാത്തതിനാല്‍, ഈപ്പച്ചനെയും അയ്യപ്പനെയും കൈയിന്മേല്‍ പാണ്ടുള്ള, തവിട്ടു വെസ്പായേല്‍ വന്നയാളിനേയും ഭാവനയുടെ അപൂര്‍ണ്ണതയില്‍ ഉപേക്ഷാപൂര്‍വം വിട്ടുകൊണ്ട് ഞാനിതാ ഒരു വൈകുന്നേരം കൂടി ജീവിച്ചു തീര്‍ക്കുന്നു...

3 comments:

കലേഷ്‌ കുമാര്‍ said...

:)

Anonymous said...

ഇതാണടിപൊളി ഉത്തരാധൂനികത; നോസ്കാരം ഏവൂരാനേ.-സു-

evuraan said...

ഈപ്പച്ചന്റെയും കന്പനിയുടെയും കാര്യമെഴുതാന് തുടങ്ങിയിട്ട് ആഴ്ചകള്‍ 2-3 ആയിരുന്നു. സാധാരണ ഒറ്റയടിക്ക് പബ്ളിഷ് ചെയ്യുന്നത്ര എളുപ്പത്തില്‍ അതു വഴങ്ങിയില്ല എന്നതാണു സത്യം.

ഡ്രാഫ്റ്റായി കുറെ നാള്‍ അതങ്ങനെ തടഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ടെന്നതു ഒരു വിഷമമായി, തുടര്‍ന്നെഴുതാനുള്ള മൂഡും പോയിക്കിട്ടി.

തുടര്‍ന്നെഴുതാമെന്നായപ്പോള്‍ പ്രയോഗങ്ങളിലെ പതിവു ക്ളീഷേകള്‍ അലോസരപ്പെടുത്തി.

ഒടുവില്‍ കഴിഞ്ഞ ദിവസം വീണതു വിദ്യയാക്കാം എന്ന്‍ തോന്നി.

എവിടെയോ തെക്കു-വടക്കായുള്ള ഒരു റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ ഇപ്പച്ചന്‍ ഇപ്പോഴും കാത്തിരിക്കയാവും, കഥ തീരാന്‍. :)

ഒപ്പം അയ്യപ്പനും.