Wednesday, August 24, 2005

കരഞ്ഞിടാനും, കരയിച്ചിടാനും?

അമ്മ ചൊല്ലിയ ഒരു കവിതാ ശകലം:

ഒരല്ലലില്ലെങ്കിലെനിക്ക് കല്ലാ-
യിരിക്കുവാനാണിനി മേലിലിഷ്ടം.
മരിച്ചിടും മർത്യതയെന്തിനാണ്
കരഞ്ഞിടാനും, കരയിച്ചിടാനും?

4 comments:

കലേഷ്‌ കുമാര്‍ said...

ശരിയാ! ചില കല്ലുകളെ കാണുമ്പം തോന്നും കല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന്.....

സു | Su said...

:(

One Swallow said...

-യിരുന്നിടാനാണിനിമേലിലിഷ്ടം എന്നാണ് രണ്ടാമത്തെ വരി നാരായാണിട്ടീച്ചര്‍ (മേരാ മാതാശ്രീ) ചൊല്ലിക്കേട്ടിട്ടുള്ളത്.

കലേഷേ, അലക്കുകല്ലിന്റെ ഭാഷ എന്നൊരു കവിതയുണ്ട് അക്കിത്തത്തിന്റെ. അലക്കുകല്ലായിത്തീര്‍ന്ന ഒരു കല്ല് അനന്തപത്മനാഭനായിത്തീര്‍ന്ന കല്ലിനോട് പറയുന്നത്.

പശുവായ് ജനിച്ചാല്‍ മതിയായിരുന്നു. അല്‍പ്പം പുല്ലും വെള്ളവും കിട്ടിയാല്‍ മതിയായിരുന്നു. ഒരു അസ്തിത്വദു:ഖവും ഉണ്ടാകില്ലായിരുന്നു. - ഇങ്ങനെ ഒരു മിനിക്കഥയുണ്ട് - മുകുന്ദന്റെയോ കുഞ്ഞബ്ദുള്ളയുടെയോ, മറന്നു.

രാജേഷ്‌ ആര്‍. വര്‍മ്മ said...

നാലാപ്പാടന്റെ കണ്ണുനീര്‍ത്തുള്ളിയില്‍നിന്നാണെന്നു തോന്നുന്നു.