Sunday, December 03, 2006

കാഴ്ചക്കാരന്‍

ഇരുള്‍ പരക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ടില്ല, പുറത്ത് നഗരവിളക്കുകള്‍ തെളിയാനിനിയും നേരമുണ്ട്.

മഞ്ഞയും സിന്ദൂരവും നിറങ്ങളുള്ള മേഘങ്ങള്‍ പടര്‍ന്നിരിക്കുന്നു, അങ്ങിങ്ങായ്.

നദിയുടെ മുഖത്തിനും അസ്തമയത്തിന്റെ നിറക്കൂട്ടുകള്‍ പടരുവാന്‍ തുടങ്ങുന്നതേയുള്ളൂ.

അഴിമുഖത്തു നിന്നും ടഗ്ഗ്‌ബോട്ടുകള്‍ ഒരു പടുകൂറ്റന്‍ കപ്പലിനെ വലിച്ചു കൊണ്ടു വരുന്നുണ്ട്. നഗരത്തിലെ ഏതെങ്കിലും ഫാക്ടറിയിലേക്ക് സാ‍മഗ്രികളുമായ്, വിദൂരദേശത്ത് നിന്നും വന്നതാവണം, ആ കപ്പല്‍.

പള്ളയുടെ പകുതി കറുപ്പും, ബാക്കി തുരുമ്പിച്ച നിറത്തിലുള്ള ചായവുമാണെന്നു മാത്രം കാണാം. പേര്‍ വ്യക്തമായി കാണാനാവില്ല.

ഇത്തിരി കഴിയട്ടെ, ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞ് ഇടതുവശത്തെ ജാലകത്തിനു മുമ്പിലെത്തുമ്പോഴേക്കും കുറച്ചു കൂടി അടുത്ത് കാണാനാവും.

ടഗ്‌ബോട്ടുകളുടെ പുകക്കുഴലുകളിലൂടെ കറുത്ത പുക വമിയ്ക്കുന്നു. ഭീമാകാരനായ കപ്പലാകട്ടെ, അവയുടെ കൂടെ നീങ്ങുക മാത്രം ചെയ്യുന്നു.

യന്ത്രങ്ങള്‍ക്കും ചില നേരത്ത് തങ്ങളുടെ വികാരങ്ങള്‍ പ്രകടിപ്പിക്കുവാന്‍ കഴിയുമോ? കാറും കോളും കൂറ്റന്‍ തിരമാലകളും മഹാസമുദ്രങ്ങളും കടന്നു വന്ന ആ കപ്പലിന്‍, ഒരുതരം നിസ്സംഗത തന്നെയെന്ന് തോന്നിപ്പോയി. ഇവിടം വരെ മാത്രം ഞാന്‍ , ഇനി നിങ്ങളെങ്ങോട്ട് കൊണ്ടു പോകുന്നുവോ, അങ്ങോട്ട് കൂടെ ഞാനും പോരാം എന്ന ഭാവം. വലുപ്പത്തില്‍ ചെറുതെങ്കിലും ഈ വമ്പനെ വരുതിക്കുള്ളിലേക്ക് വലിച്ചു നിര്‍ത്തി, തങ്ങളുടെ കരുത്ത് പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ കിണഞ്ഞു ശ്രമിക്കുന്ന ടഗ്ഗുകള്‍. ആയിക്കോട്ടെ എന്ന തരത്തില്‍ ആ കപ്പലും.

നിസ്സംഗതയോ, അതോ നിസ്സഹായതയോ?

ഇനിയും വരും ഇതു പോലെ പടുകൂറ്റന്‍ കപ്പലുകള്‍ ഇതു വഴി. അവയേയും ടഗ്ഗുകള്‍ അഴിമുഖത്ത് ചെന്ന് വരവേല്‍ക്കും, തമ്മില്‍ മത്സരിച്ചു അവയെ കെട്ടിവലിച്ചു കൊണ്ടിതു വഴി കൊന്റു വരും. ചരക്കുകളിറക്കി കഴിഞ്ഞ് തിരികെ അവയെ അഴിമുഖം കഴിഞ്ഞ് ഉള്‍ക്കടലില്‍ കൊണ്ടു വിടുകയും ചെയ്യും.

ഇടവേളകളിലെ നിസ്സാംഗത്യം യന്ത്രങ്ങളും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്, തീര്‍ച്ച.

ജനാലയില്‍ നിന്നും പിന്നോക്കം മാറി.

ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല ഇനിയിപ്പോള്‍. പുറത്തേക്ക് നടന്നാലോ എന്നും ഒരു നിമിഷം ചിന്തിക്കാതിരുന്നില്ല.

പുറത്ത് പോയിട്ടോ? തിരക്കേറിയ വീഥിയില്‍, ഒട്ടുമേ തിരക്കില്ലാത്ത ഒരാളാകാം എന്നല്ലാതെ ഇനി പുറത്ത് ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല.

കസേരയിലേക്ക് അമര്‍ന്നിരുന്നു കണ്ണുകടച്ചു.

ഇല്ല, ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മകളില്‍ നിന്നും സുഖം പകര്‍ന്നെടുക്കാനാവുന്നില്ല. പ്രൌഡകാലങ്ങളുടെ ഓര്‍മ്മകള് ഇപ്പോള്‍‍ തരുന്നത്, യാതന മാത്രം.

ഇനിയൊരു തിരിച്ചു പോക്കില്ലാത്തിടത്താണിപ്പോളെന്ന അറിവാണോ , ശ്രമിക്കാനായി ഒന്നും ചെയ്യാനാവാത്ത തന്റെ സ്ഥിതിയാണോ? ഏതാണ്‍ കൂടുതല്‍ നോവുന്നത്?

എവിടെയായിരുന്നു മിനിയാന്ന് ഈ സമയത്ത്? എന്തോ തുന്നിക്കൂട്ടിക്കൊണ്ട് അവള്, ഈ മുറിയിലുണ്ടായിരുന്നു.

അതിനും മുമ്പത്തെ ദിവസമോ?

അന്നേരവും അവളൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഇമ്പമുള്ള ആ സ്വരം ഓര്‍മ്മിച്ചെടുക്കാന്‍ അയാള്‍ ശ്രമിച്ചു.“ദേ, ഒന്നിങ്ങോട്ട് വന്നേ..” എന്നോ മറ്റോ അവളുടെ ഒരു പതിവു വാചകം ഓര്‍മ്മയെക്കൊണ്ടു പറയിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.

കഷ്ടം, മുപ്പത്തേഴു കൊല്ലം കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവളുടെ ശബ്ദം പോലും ഒരൊറ്റ ദിവസം കൊണ്ട്...

അയാള്‍ കൂടുതല്‍ ഖിന്നനായി.

നേരത്തെ കണ്ടിരുന്നു, ശീതീകരണിയില്‍ അവള്‍ മിനിഞ്ഞാന്നുണ്ടാക്കിയ ഭക്ഷണവിഭവങ്ങള്‍‍ കേടുകൂടാതെ ഇപ്പോഴുമുണ്ട്.

അരുതെന്നു കരുതിയിട്ടും ചിന്ത പിടിവിട്ടു പോയി. ഭൂമിക്കടിയില്‍, കാസ്കറ്റിനുള്ളില്‍ അവളുടെ ദേഹമിപ്പോള്‍ അഴുകാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കണം. ആ മുഖവും മാറുമൊക്കെ ഇപ്പോള്‍ പുഴുക്കളരിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കണം. ചാണക്കപ്പുഴുക്കളെ പോലുള്ള അസംഖ്യം പുഴുക്കളിപ്പോള്‍...

ശ്വാസം മുട്ടുന്നതു പോലെ. അയാള്‍ കസേരയില്‍ നിന്നും പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു.

അവളില്ലാത്ത ആദ്യത്തെ രാത്രിയാണിത്.

പുറത്ത്, തെരുവ്‌ വിളക്കുകള്‍ എല്ലാം തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

പുറത്തുള്ളതിനേക്കാള്‍ ഇരുട്ടുണ്ട് മുറിക്കകത്ത്. ചുവരിലെ വിളക്ക് തെളിച്ചു. ഊത നിറത്തിലെ വെളിച്ചം അയാള്‍ക്ക് ചുറ്റും പരന്നു.

അല്പം വെള്ളം വേണം.

അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടയില്‍, ഇടത്തു വശത്തെ ജനാലയിലൂടെ പാളി നോക്കി. നേരത്തെ കണ്ട കപ്പലിനെ കൂടുതല്‍ അടുത്ത് കാണായി.

സാമഗ്രികള്‍ വരുന്ന കണ്ടെയ്നറുകള്‍ ഒരെണ്ണം പോലുമില.

ഉം, പൊളിച്ചടുക്കാന്‍ കപ്പല്‍‌ശാലയിലേക്ക് കൊണ്ടു പോകുന്ന വഴിയാണു്. കീശയിലിരുന്ന കണ്ണട ധരിച്ച്, പള്ളയിലെ പേരു പണിപ്പെട്ട് വായിച്ചെടുത്തു.

“എമ്പറര്‍”

ഒട്ടു നേരം ജനാലയിലൂടെ നോക്കി നിന്നിട്ട് അയാള്‍ തിരികെ തന്റ്റെ കസേര ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.

21 comments:

വിഷ്ണു പ്രസാദ് said...

ഏവൂരാന്‍ജീ,എഴുത്തിന്റെ ശൈലി കഥയ്ക്ക് ചേരുന്നതാണ്.നൊമ്പരം കലര്‍ന്ന ഒരു നിസ്സംഗത അതിനകത്തുണ്ട്.യന്തങ്ങള്‍ക്കും വികാരങ്ങള്‍ പ്രകടിപ്പിക്കുവാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ടാവണം...ചിന്തിപ്പിക്കുന്നു.കഥയില്‍ ചില വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും കാണുന്നു:‘എവിടെയായിരുന്നു മിനിയാന്ന് ഈ സമയത്ത്? എന്തോ തുന്നിക്കൂട്ടിക്കൊണ്ട് അവള്, ഈ മുറിയിലുണ്ടായിരുന്നു.’
എന്നു പറഞ്ഞതില്‍ നിന്ന് മിനിഞ്ഞാന്നാണ് അവള്‍ പോയതെന്നു വരുന്നു.തുടര്‍ന്ന് താഴെ ഇങ്ങനെ ഒരു വരി:
‘അവളില്ലാത്ത ആദ്യത്തെ രാത്രിയാണിത്.’ഇതു ചേരുമോ...?ഇനി അവളില്ലാത്ത ആദ്യത്തെ രാത്രി ഇതാണെങ്കില്‍ ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ട്(ഒരു പകല്‍ കൊണ്ട്)
പുഴു വെക്കുമോ...?കഥയെ ഇങ്ങനെ വായിച്ചതിലും കീറി മുറിച്ചതിലും വിഷമിക്കില്ലെന്നു കരുതട്ടെ.സസ്നേഹം ,വിഷ്ണു.

സു | Su said...

നല്ല ഓര്‍മ്മകള്‍ പോലും ഇല്ലാത്ത, കൂട്ടില്ലാത്ത, പൊളിച്ചെടുക്കലിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന വേറൊരു എമ്പറര്‍...

നല്ല കഥ. പതിവുപോലെ.

മുസാഫിര്‍ said...

നല്ല കഥ എവുരാന്‍,
കഥാകാരന്‍ കാണുന്ന കാഴ്ചകളും കഥക്കു നോവ് പകരുന്നു.

അഗ്രജന്‍ said...

“കാഥികനല്ല ഞാന്‍, സാഹിത്യകാരനല്ല ഞാന്‍,
എങ്കിലും എന്റെ സ്മൃതിപഥത്തിലെ ചില മണിദീപങ്ങള്‍
ഇവിടെ നിരത്തുവാന്‍ മുതിരുന്നു.
ഭാഷയുടെ അവഹേളനമെങ്കില്‍ നൂറു വട്ടം മാപ്പ്‌“

മുന്‍കൂര്‍ ജാമ്യാപേക്ഷ തിരസ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു... കാരണം അതില്‍ പറഞ്ഞതെല്ലാം വാസ്തവ വിരുദ്ധമാണ് :)

ഇതും നന്നായിരിക്കുന്നു ഏവൂരനേ...

Anonymous said...

പ്രിയപ്പെട്ട ഏവൂര്‍ജി,

-അടുത്ത കാലത്ത് ബ്ലോഗില്‍ വായിച്ച ‘സ്ഖലിതങ്ങളില്‍’ നിന്നും വേറിട്ടു നില്‍ക്കുന്നു നിറം ചേര്‍ക്കാത്ത ജീവിതാനുഭവം പോലുള്ള ഈ കുറിമാനം. കാച്ചിക്കുറുക്കിയ ശൈലിയെന്നോ മറ്റോ വേണമെങ്കില്‍ പറയാം.

-ഉം, പൊളിച്ചടുക്കാന്‍ കപ്പല്‍‌ശാലയിലേക്ക് കൊണ്ടു പോകുന്ന വഴിയാണു്. കീശയിലിരുന്ന കണ്ണട ധരിച്ച്, പള്ളയിലെ പേരു പണിപ്പെട്ട് വായിച്ചെടുത്തു.

“എമ്പറര്‍”


-എന്തൊക്കേയോ പറയാതെ പറയുന്ന ആ അവസാന വാ‍ചകം ഏറെ ഹൃദ്യമായി.

ഇനിയും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു, ഏറെ ഏവൂര്‍ജിയില്‍ നിന്നും.
-സ്നേഹപൂര്‍വം

അരവിന്ദ് :: aravind said...

ഇഷ്ടപ്പെട്ടു ഏവൂരാന്‍‌ജീ , പതിവുപോലെ.
ഏവൂരാന്റെ ശൈലി..ഇത്ര കടും‌പിടുത്തം വേണോ?

കഴിഞ്ഞകഥകളിലെ നായകന്‍ തന്നെയയല്ലേ ഇത് എന്ന് തോന്നുന്നു.

Anonymous said...

ഏവൂരാന്‍, എംബററോടു കാണിക്കുന്ന സഹതാപം പോലും അക്ഷരക്കൂട്ടുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ നിശബ്ദമായി....ഒരു സ്പ്ന്ദനംപോലെ നിലകൊള്ളുന്നു..... ഏവൂരാന്‍ .. ഇനി ഇവിടെ നിന്നാല്‍ ചിത്രകാരനും സാഹിത്യം വരും ... നല്ല കഥ.!!!!

www.chithrakaran.blogspot.com

Anonymous said...

ഹൌ! ഇതെനിക്ക് നല്ലോണം ഇഷ്ടായി ഏവൂര്‍ജി. കപ്പലിന്റെ കഥയിലൂടെ....ആ കപ്പലിന്റെ പേരും..നൈസ്! വെരി നൈസ്.

പാര്‍വതി said...

നല്ല കഥ ഏവൂരാന്‍, വായിച്ചു ആസ്വദിച്ചു.

-പാര്‍വതി.

ബിന്ദു said...

എല്ലാ എമ്പറേഴ്സിന്റേയും ഗതി തന്നെ. നല്ല കഥ.
ഒരു സംശയം, നിസ്സാംഗത്യമോ നിസ്സംഗതയോ?

ദിവ (diva) said...

Like this story.

:)

അനംഗാരി said...

നന്നായിരിക്കുന്നു ഏവൂരാന്‍. അഭിനന്ദനങ്ങള്‍.

ദേവന്‍ said...

എവൂരാന്റെ കഥകള്‍ വായിക്കാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ തന്നെ "അയ്യോ" എന്ന് അറിയാതെ നമ്മള്‍ വിളിച്ചുപോകുന്ന ആ ഏവൂ-പഞ്ച്‌ പ്രതീക്ഷിച്ചു തന്നെ ഞാന്‍ ഇരിക്കും. ഇത്തവണ ഇടി കുറച്ച്‌ ലൈറ്റ്‌ ആയി- നെഞ്ചാമ്മൂടിക്കുമേല്‍ ഇരുമ്പുകൂടം വീഴുന്നയിടത്തേക്കു പോകുന്ന എമ്പറര്‍.

Anonymous said...

interesting

evuraan said...

ബീറ്റായിലേക്കു ചാടിയതിനു ശേഷമുള്ള പിന്മൊഴി പരീക്ഷണ്‍..!

വീട്ടിന്നിറങ്ങ്വേം ചെയ്തു, അങ്ങാടീലൊട്ട് എത്തിയതുമില്ല എന്ന പരുവത്തിലാണോ എന്നറിയാനേ..!

kumar © said...

എനിക്ക് ഇതു ഇന്നലെ പറ്റി ആശാനെ.
പിന്മൊഴിയില്‍ നമ്മുടെ ഒക്കെ ബ്ലോഗ് നാമം ഇവന്‍ (Puthiya Comment :::) അടിച്ചുമാറ്റി.
ഈ മോഷണത്തിനൊരറുതി ഇല്ലേ?

മാന്യമായി പണിചെയ്തിരുന്ന എന്റെ ബ്ലോഗിനെ അവര്‍ ബീറ്റയിലേക്ക് മാറ്റിയതെന്നു മാത്രം ഇപ്പോഴും പിടിയില്ല.

ഞാന്‍ ആരാണെന്നറിയണമെങ്കില്‍ എന്റെ പ്രൊഫൈലില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്യെണ്ട അവസ്ഥ വരില്ലാ. എന്റെ പേര് ഇംഗ്ലീഷില്‍ ആണ്. മലയാളത്തില്‍ എഴുതിയവരെ പിന്‍ തുടര്‍ന്നു പോവേണ്ടിവരും

evuraan said...

അനിലിന്റെ എസ്സ്സ്‌പിരിമെന്റും, കുമാറിന്റെ സല്‍മാന്‍ ഖാന്‍ ചരിതവുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളില്‍ പൊന്തിവന്നപ്പോഴേ ഞാനൂഹിച്ചു, ചാട്ടം കഴിഞ്ഞൂവെന്നു്.

ടി പ്രശ്നത്തിനൊരു പരിഹാരമാവുന്നതു വരെ ലോഗിന്‍ ചെയ്യാതെ കഴിച്ചാല്‍ മതിയായിരുന്നൂ..

ഇനി പറഞ്ഞിട്ടെന്താ, പോയതു പിടിച്ചാല്‍ കിട്ടില്ലല്ലോ.! :)

ഒന്നുമില്ലേലും, എഴുതിയിട്ടതൊക്കെ എങ്ങും മാഞ്ഞു പോകാതെ കിട്ടിയല്ലോ? ഇഞ്ചിക്കു പറ്റിയത്രയും ഒന്നും നമുക്കാര്‍ക്കും... ഹാ ഹാ ഹാ..!

Inji Pennu said...

ഹൊ! എന്തൊരു സന്തോയം.. ആദ്യമേ കയറി ബീറ്റായിലേക്ക് ചാടി കാലും കൈയും ഒടിഞ്ഞതു മിച്ചം!! ഇപ്പളും തീര്‍ന്നിട്ടില്ല ഒരോ പ്രശ്നങ്ങള്‍.:(

കരീം മാഷ്‌ said...

നിന്റെ നെല്‍പ്പാടം കൂടി ഉണങ്ങിക്കണ്ടപ്പോള്‍ എന്റെ നെല്ലുകൃഷി ഉണങ്ങിയ ഖേദം പോയി എന്നു പറഞ്ഞപോലെയായല്ലോ ഇഞ്ചിപ്പെണ്ണേ!
ബീറ്റയിലേക്കു മാറാതെ എത്രനാള്‍ പിടിച്ചു നില്‍ക്കന്‍ പറ്റും.
ബാക്കപ്പെടുത്തു വെക്കുന്നതല്ലെ നല്ലത്‌.
ആരാന്റെ പാടത്തിലെ ഈ കൃഷിയിറക്കല്‍ ഇനി എത്രനാളുണ്ടാവും

പാവാടക്കാരി said...
This comment has been removed by the author.
പൊതുവാള് said...

ഏവൂരാന്‍,

എല്ലം ഒരു കാഴ്ചക്കാരനായി കണ്ടിരിക്കാനേ കഴിയൂ എന്നതെക്കാലത്തേയും സത്യമല്ലേ?

ഇതേ വിഷയം ആസ്പദമാക്കിയുള്ള ഒരു പോസ്റ്റ് ഞാനിന്നലെ ഇട്ടതിനു പിന്നാലെ അതു ശരിവെക്കുന്ന അനുഭവവുമുണ്ടായി.

http://kaanhirodankadhakal.blogspot.com/2007/01/blog-post_29.html